Logo, logo, logo

23 października 2011 odbył się zlot szych, które rzekomo mają ratować Unię, czy jak ją nazywają "euroland". Przedstawiamy zdjęcia z tego wydarzenia i zadajemy proste pytanie:

Co przedstawia logo na tych zdjęciach?

Czyżby NWOwcy zaczęli się powoli ujawniać? Prosimy o komentarze i przesyłanie linka do wszystkich zainteresowanych! Czytaj więcej...!

Kapitalizm - prawda o otaczjącym nas Świecie (j.ang)

Film Capitalism-A-Love-Story - kolejny obraz Michael'a Moore'a, tym razem poświęcony globalnemu kryzysowi gospodarczemu oraz druzgoczącemu wpływowi wielkich korporacji na życie obywateli na całym świecie. Niestety po raz kolejny dowiadujemy się o tym jak wielki wpływ na kształt obecnego "cywilizowanego" świata mają pieniądze, czyli kto tak na prawdę nami kieruje. Obejrzyjcie ten film -  tutaj link do wersji online:
http://xtshare.com/toshare.php?Id=20118&view=Capitalism-A-Love-Story 



Czytaj więcej...!

Krzysztof Jackowski przewiduje upadek Unii Europejskiej

Znany polski jasnowidz Krzysztof Jackowski opowiada o swoich odczuciach związanych z kryzysem i upadkiem Unii Europejskiej oraz groźbie mogącej nas czekać kolejnej wojny światowej.




Czytaj więcej...!

Analiza traktatu Lizbońskiego - Video

Ten krótki film przedstawia doskonałą analizę tego, co zawarte jest w Traktacie Lizbonskim i jest doskonałym uzupełnieniem artykułu Opracowanie Traktatu Lizbońskiego. Przeczytaj jeżeli zależy Ci na Polsce.











Czytaj więcej...!

Opracowanie Traktatu Lizbońskiego. Przeczytaj jeżeli zależy Ci na Polsce.

Traktat jest milowym krokiem. W tył. Do złych i starych czasów XX wieku. Jest swoistą powtórką działań XX wiecznych. Niewybieralne rządy, silna centralizacja, centralne planowanie, ignorowanie głosu ludzi w 3 referendach i działanie podstępem.
Doprawdy, trudno tutaj, mimo najszczerszych chęci dostrzec demokrację. Trudno, bowiem ona wraz z Traktatem znika. Trudno dostrzec też przyszłość, raczej widać w nim złą przeszłość, której nikt z nas nie chciałby powtarzać. Niestety na dzień dzisiejszy prawdziwe ruchy demokratyczne są bardzo stłamszone i ich głos jest niezwykle słaby ze względu na brak środków, które umożliwiłyby prawdziwym demokratom dotarcie do ludzi. Traktat to klęska ludzi i zwycięstwo "władców" nad ludźmi. Niemcy ratyfikowały Traktat - celowo na kilkanaście dni przed Irlandzkim referendum, którego szanse wyglądają zupełnie inaczej niż przedstawiają to media. W przeprowadzanych w internecie sondażach Traktat...przegrywa. W sondach publikowanych w gazetach...wygrywa i jest to typowa dezinformacja i oszustwo. Oszustwem także są gwarancje dla Irlandii. Jako dołączone do Traktatu powinny być ratyfikowane przez wszystkie państwa członkowskie, bowiem zmieniony został Traktat Lizboński. Tak się nie stało, są więc one w rzeczywistości absolutnie prawnie niewiążące z czego Unia niewątpliwie skorzysta.

Kolejną interesującą sprawą jest autorstwo Traktatu. Jego głównymi autorami są: Daniel Cohn-Bendit, który otwarcie nawołuje do utworzenia federacji Europejskiej, oskarżany o pedofilię na podstawie zapisów z jego własnej autobiografii, oraz tego że jego partia Zielonych głosowała przeciw ustawom zakazującym wykorzystywania nieletnich. Jose Manuel Durao Barroso - człowiek, który w młodości należał do maoistów portugalskich, otwarcie przyznający się do tego i twierdzący że się tego "nie wstydzi". Angela Merkel, o której koledzy ze studiów mówią jako o aktywistce komunistycznej i propagandzistce. Jest jeszcze kilka osób, autorów Traktatu, które mają co najmniej "wątpliwą" przeszłość, ale ta trójka to rozgrywający.

Ktoś tutaj nie wierzy że Unia staje się państwem? Można to zweryfikować jednym jedynym dopiskiem, który dodał Traktat Lizboński. Chodzi mianowicie o:

Artykuł 174
(dawny artykuł 158 TWE)

W celu wspierania harmonijnego rozwoju całej Unii rozwija ona i prowadzi działania służące wzmocnieniu jej spójności gospodarczej, społecznej i (dopisano w TL) terytorialnej.

W szczególności Unia zmierza do zmniejszenia dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów oraz zacofania regionów najmniej uprzywilejowanych.

Wśród regionów, o których mowa, szczególną uwagę poświęca się obszarom wiejskim, obszarom podlegającym przemianom przemysłowym i regionom, które cierpią na skutek poważnych i trwałych niekorzystnych warunków przyrodniczych lub demograficznych, takim jak najbardziej na północ wysunięte regiony o bardzo niskiej gęstości zaludnienia oraz regiony wyspiarskie, transgraniczne i górskie."

No cóż nie wiem jaka organizacja międzynarodowa, czy sojusz posiada terytorium. Z tego co mi wiadomo ani ONZ, ani UA, ani NAFTA terytorium - zdecydowanie nie mają. Mają co najwyżej obszar na którym mogą działać. Pozostałe akapity to zdecydowanie kiepska propaganda - można by rzec - nie z nami te numery Bruner. Kolejne "demokratyczne akty" Traktatu tutaj:

Do wyboru - film:

Analiza traktatu Lizbońskiego (na www.nowyczlowiek.pl)

albo opracowanie (w filmie jest trochę więcej):

1. Unia zyskuje moc międzynarodową osobowość prawną. Zgodnie z artykułem 216 Traktatu Lizbońskiego, Unia od tej pory będzie w NASZYM POLSKIM imieniu zawierać umowy międzynarodowe. Artykuł 216:
"Artykuł 216
1. Unia może zawierać umowy z jednym lub z większą liczbą państw trzecich lub organizacji międzynarodowych, jeżeli przewidują to Traktaty, lub gdy zawarcie umowy jest niezbędne do osiągnięcia, w ramach polityk Unii, jednego z celów, o których mowa w Traktatach, albo gdy zawarcie umowy jest przewidziane w prawnie wiążącym akcie Unii, albo gdy może mieć wpływ na wspólne zasady lub zmienić ich zakres.

2. Umowy zawarte przez Unię wiążą instytucje Unii i Państwa Członkowskie."
2. Unia zgodnie z dołączonym do Traktatu w deklaracji 17 orzecznictwem ETS, daje sobie samoistnie władzę nad naszym prawem i konstytucją naszego kraju:
"17. Deklaracja odnosząca się do pierwszeństwa
Konferencja przypomina, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Traktaty i prawo przyjęte przez Unię na podstawie Traktatów mają pierwszeństwo przed prawem Państw Członkowskich na warunkach ustanowionych przez wspomniane orzecznictwo.

Ponadto Konferencja postanowiła, że do niniejszego Aktu końcowego Konferencji zostanie załączona opinia Służby Prawnej Rady dotycząca pierwszeństwa, w wersji zawartej w dokumencie 11197/07 (JUR 260):
"Opinia Służby Prawnej Rady
z dnia 22 czerwca 2007 r.

Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wynika, że pierwszeństwo prawa wspólnotowego stanowi podstawową zasadę tego prawa. Według Trybunału zasada ta jest nieodłącznie związana ze szczególną naturą Wspólnoty Europejskiej. Kiedy wydawany był pierwszy wyrok zapoczątkowujący to obecnie już utrwalone orzecznictwo (wyrok z dnia 15 lipca 1964 r. w sprawie 6/64, Costa przeciwko ENEL), w Traktacie nie było żadnej wzmianki o zasadzie pierwszeństwa. Sytuacja ta do dziś nie uległa zmianie. Fakt, że zasada pierwszeństwa nie zostanie włączona do przyszłego Traktatu, w żaden sposób nie narusza samej zasady ani obowiązującego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości."."
3. Unia dała sobie także prawo do decydowania o naszym parlamencie i tym jakie ustawy ma wydawać.
"Artykuł 12

Parlamenty narodowe aktywnie przyczyniają się do prawidłowego funkcjonowania Unii:
a) otrzymując od instytucji Unii informacje oraz projekty aktów prawodawczych Unii zgodnie z Protokołem w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej;
b) czuwając nad poszanowaniem zasady pomocniczości zgodnie z procedurami przewidzianymi w Protokole w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności;
c) uczestnicząc, w ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w mechanizmach oceniających wykonanie polityk Unii w tej dziedzinie, zgodnie z artykułem 70 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz włączając się w polityczną kontrolę Europolu i ocenę działalności Eurojustu, zgodnie z artykułami 88 i 85 tego Traktatu;
d) uczestnicząc w procedurach zmiany Traktatów, zgodnie z artykułem 48 niniejszego Traktatu;
e) otrzymując informacje na temat wniosków o przystąpienie do Unii, zgodnie z artykułem 49 niniejszego Traktatu;
f) uczestnicząc we współpracy międzyparlamentarnej między parlamentami narodowymi i z Parlamentem Europejskim, zgodnie z Protokołem w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej."
4. O Unii i naszym już nie-suwerennym kraju decydować, będzie tylko 18 komisarzy (2/3 liczby członków). Są i będą to ludzie niewybieralni przez narody Europy. Są i będą to ludzie wybierani przez Parlament Europejski, niezależnie od tego ani ile głosów zdobędą ani jaką cieszą się popularnością w społeczeństwie. PE będzie nowym sejmem, KE nowym rządem zgodnie z tym artykułem:
"Artykuł 17
1. Komisja wspiera ogólny interes Unii i podejmuje w tym celu odpowiednie inicjatywy. Czuwa ona nad stosowaniem Traktatów i środków przyjmowanych przez instytucje na ich podstawie. Nadzoruje stosowanie prawa Unii pod kontrolą Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wykonuje budżet i zarządza programami. Pełni funkcje koordynacyjne, wykonawcze i zarządzające, zgodnie z warunkami przewidzianymi w Traktatach. Z wyjątkiem wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz innych przypadków przewidzianych w Traktatach, zapewnia reprezentację Unii na zewnątrz. Podejmuje inicjatywy w zakresie rocznego i wieloletniego programowania Unii w celu osiągnięcia porozumień międzyinstytucjonalnych.
2. O ile Traktaty nie stanowią inaczej, akty prawodawcze Unii mogą zostać przyjęte wyłącznie na wniosek Komisji. Pozostałe akty są przyjmowane na wniosek Komisji, jeżeli Traktaty tak stanowią.
3. Kadencja Komisji wynosi pięć lat.
Członkowie Komisji są wybierani ze względu na swe ogólne kwalifikacje i zaangażowanie w sprawy europejskie spośród osób, których niezależność jest niekwestionowana.

Komisja jest całkowicie niezależna w wykonywaniu swoich zadań. Bez uszczerbku dla artykułu 18 ustęp 2, członkowie Komisji nie zwracają się o instrukcje ani ich nie przyjmują od żadnego rządu, instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej. Powstrzymują się oni od podejmowania wszelkich działań niezgodnych z charakterem ich funkcji lub wykonywaniem ich zadań.
4. W skład Komisji mianowanej między datą wejścia w życie Traktatu z Lizbony a 31 października 2014 roku wchodzi jeden obywatel każdego Państwa Członkowskiego, przy czym skład ten obejmuje jej przewodniczącego i wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, który jest jednym z wiceprzewodniczących Komisji.
5. Od 1 listopada 2014 roku Komisja składa się z takiej liczby członków, w tym z jej przewodniczącego i wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, która odpowiada dwóm trzecim liczby Państw Członkowskich, chyba że Rada Europejska, stanowiąc jednomyślnie, podejmie decyzję o zmianie tej liczby.

Członkowie Komisji są wybierani spośród obywateli Państw Członkowskich na podstawie systemu bezwzględnie równej rotacji pomiędzy Państwami Członkowskimi, który pozwala odzwierciedlić różnorodność demograficzną i geograficzną wszystkich Państw Członkowskich. System ten jest ustanawiany jednomyślnie przez Radę Europejską zgodnie z artykułem 244 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
6. Przewodniczący Komisji:
a) określa wytyczne, w ramach których Komisja wykonuje swoje zadania;
b) decyduje o wewnętrznej organizacji Komisji tak, aby zapewnić spójność, skuteczność i kolegialność jej działania;
c) mianuje wiceprzewodniczących, innych niż wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, spośród członków Komisji.
Członek Komisji składa rezygnację, jeżeli przewodniczący tego zażąda. Wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa składa rezygnację, zgodnie z procedurą przewidzianą w artykule 18 ustęp 1, jeżeli przewodniczący tego zażąda.
5. Od chwili wejścia w życie Traktatu Lizbońskiego Unia Europejska będzie w imieniu Polski prowadzić politykę zagraniczną przez wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. Polityce tej nie będzie można się sprzeciwić:
"Artykuł 24
(dawny artykuł 11 TUE)
1. Kompetencje Unii w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa obejmują wszelkie dziedziny polityki zagranicznej i ogół kwestii dotyczących bezpieczeństwa Unii, w tym stopniowe określanie wspólnej polityki obronnej, która może prowadzić do wspólnej obrony.

Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa podlega szczególnym zasadom i procedurom. Jest określana i realizowana przez Radę Europejską i Radę stanowiące jednomyślnie, chyba że Traktaty przewidują inaczej. Wyklucza się przyjmowanie aktów prawodawczych. Wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa wykonuje wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz Państwa Członkowskie, zgodnie z Traktatami. Szczególną rolę Parlamentu Europejskiego i Komisji w tej dziedzinie określają Traktaty. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy w zakresie tych postanowień, z wyjątkiem właściwości do kontrolowania przestrzegania artykułu 40 niniejszego Traktatu i do kontroli legalności niektórych decyzji przewidzianych w artykule 275 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

2. W ramach zasad i celów swoich działań zewnętrznych Unia Europejska prowadzi, określa i realizuje wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, opartą na rozwoju wzajemnej solidarności politycznej między Państwami Członkowskimi, określaniu kwestii stanowiących przedmiot ogólnego zainteresowania i osiąganiu coraz większego stopnia zbieżności działań Państw Członkowskich.
3. Państwa Członkowskie popierają, aktywnie i bez zastrzeżeń ,politykę zewnętrzną i bezpieczeństwa Unii w duchu lojalności i wzajemnej solidarności i szanują działania Unii w tej dziedzinie.

Państwa Członkowskie działają zgodnie na rzecz umacniania i rozwijania wzajemnej solidarności politycznej. Powstrzymują się od wszelkich działań, które byłyby sprzeczne z interesami Unii lub mogłyby zaszkodzić jej skuteczności jako spójnej sile w stosunkach międzynarodowych.

Rada i wysoki przedstawiciel czuwają nad poszanowaniem tych zasad.

Warto tu zwrócić uwagę na dopisek - udający że jest to 11 artykuł TUE. Tymczasem artykuł 11 TUE (tak naprawdę od tego Traktatu Unia zaczęła być suwerenem Europy) brzmi zupełnie inaczej, mianowicie tak:

"Artykuł 11
1. Unia określa i realizuje wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, obejmującą wszystkie dziedziny polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, której celami są:
- ochrona wspólnych wartości, podstawowych interesów, niezawisłości i integralności Unii, zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych;
- umacnianie bezpieczeństwa Unii we wszelkich formach;
- utrzymanie pokoju i umacnianie bezpieczeństwa międzynarodowego zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych oraz Aktu Końcowego z Helsinek i celami Karty Paryskiej, w tym dotyczącymi granic zewnętrznych;
- popieranie współpracy międzynarodowej;
- rozwijanie oraz umacnianie demokracji i państwa prawnego, a także poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności.
2. Państwa Członkowskie popierają, aktywnie i bez zastrzeżeń, politykę zewnętrzną i bezpieczeństwa Unii w duchu lojalności i wzajemnej solidarności.
Państwa Członkowskie działają zgodnie na rzecz umacniania i rozwijania wzajemnej solidarności politycznej. Powstrzymują się od wszelkich działań, które byłyby sprzeczne z interesami Unii lub mogłyby zaszkodzić jej skuteczności jako spójnej sile w stosunkach międzynarodowych.
Rada czuwa nad poszanowaniem tych zasad."
Ponad to nawet jeżeli Państwo Unii będzie chciało prowadzić własną musi robić to zgodnie z linią polityczną Unii w myśl artykułu 34:
Artykuł 34
(dawny artykuł 19 TUE)
1. Państwa Członkowskie koordynują swe działania w organizacjach międzynarodowych i podczas konferencji międzynarodowych, podtrzymując na tym forum stanowiska Unii. Organizację tej koordynacji zapewnia wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa.

Jeżeli w organizacjach międzynarodowych lub podczas konferencji międzynarodowych nie są reprezentowane wszystkie Państwa Członkowskie, uczestniczące Państwa Członkowskie podtrzymują stanowiska Unii.

2. Zgodnie z artykułem 24 ustęp 3 Państwa Członkowskie reprezentowane w organizacjach międzynarodowych lub podczas konferencji międzynarodowych, w których nie uczestniczą wszystkie Państwa Członkowskie, informują te ostatnie, jak również wysokiego przedstawiciela, o wszelkich sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.

Państwa Członkowskie, które są także członkami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, będą działać zgodnie i wyczerpująco informować pozostałe Państwa Członkowskie, jak również wysokiego przedstawiciela. Państwa Członkowskie, które są członkami Rady Bezpieczeństwa, przy wykonywaniu swoich funkcji będą bronić stanowisk i interesów Unii, bez uszczerbku dla ich zobowiązań wynikających z postanowień Karty Narodów Zjednoczonych.
Jeżeli Unia określiła stanowisko w kwestii wpisanej do porządku obrad Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, Państwa Członkowskie, które w niej zasiadają, wnoszą o zaproszenie wysokiego przedstawiciela do przedstawienia stanowiska Unii.
I znów kłamstwo, artykuł 19 TUE brzmi inaczej, bowiem jest różnica między "wspólnymi stanowiskami" a "stanowiskami Unii":
"Artykuł 19
1. Państwa Członkowskie koordynują swe działania w organizacjach międzynarodowych i podczas konferencji międzynarodowych, podtrzymując na tym forum wspólne stanowiska.
Jeżeli w organizacjach międzynarodowych lub podczas konferencji międzynarodowych nie są reprezentowane wszystkie Państwa Członkowskie, uczestniczące Państwa Członkowskie podtrzymują wspólne stanowiska.
2. Bez uszczerbku dla postanowień ustępu 1 i artykułu 14 ustęp 3, Państwa Członkowskie reprezentowane w organizacjach międzynarodowych lub podczas konferencji międzynarodowych, w których nie uczestniczą wszystkie Państwa Członkowskie, informują te ostatnie o wszelkich sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
Państwa Członkowskie, które są także członkami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, będą działać zgodnie i wyczerpująco informować pozostałe Państwa Członkowskie. Państwa Członkowskie, które są stałymi członkami Rady Bezpieczeństwa, przy wykonywaniu swoich funkcji zapewniają obronę stanowisk i interesów Unii, bez uszczerbku dla ich zobowiązań wynikających z postanowień Karty Narodów Zjednoczonych.
6. Zgodnie z Traktatem Lizbońskim Polska straci jakiekolwiek kompetencje w wielu dziedzinach. Zgodnie z artykułem 3:
"Artykuł 3

1. Unia ma wyłączne kompetencje w następujących dziedzinach:

a) unia celna;
b) ustanawianie reguł konkurencji niezbędnych do funkcjonowania rynku wewnętrznego;
c) polityka pieniężna w odniesieniu do Państw Członkowskich, których walutą jest euro;
d) zachowanie morskich zasobów biologicznych w ramach wspólnej polityki rybołówstwa;
e) wspólna polityka handlowa.
2. Unia ma także wyłączną kompetencję do zawierania umów międzynarodowych, jeżeli ich zawarcie zostało przewidziane w akcie prawodawczym Unii lub jest niezbędne do umożliwienia Unii wykonywania jej wewnętrznych kompetencji lub w zakresie, w jakim ich zawarcie może wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres."
Ponad to będzie od tej pory dzielić z Unią kompetencje we wszystkich dziedzinach. W razie konfliktu stanowisk, górę zgodnie z Traktatem Lizbońskim weźmie Unia(!).
"Artykuł 4
1. Unia dzieli kompetencje z Państwami Członkowskimi, jeżeli Traktaty przyznają jej kompetencje, które nie dotyczą dziedzin określonych w artykułach 3 i 6.
2. Kompetencje dzielone między Unią a Państwami Członkowskimi stosują się do następujących głównych dziedzin:
a) rynek wewnętrzny;
b) polityka społeczna w odniesieniu do aspektów określonych w niniejszym Traktacie;
c) spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna;
d) rolnictwo i rybołówstwo, z wyłączeniem zachowania morskich zasobów biologicznych;
e) środowisko naturalne;
f) ochrona konsumentów;
g) transport;
h) sieci transeuropejskie;
i) energia;
j) przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości;
k) wspólne problemy bezpieczeństwa w zakresie zdrowia publicznego w odniesieniu do aspektów określonych w niniejszym Traktacie.
3. W dziedzinach badań, rozwoju technologicznego i przestrzeni kosmicznej Unia ma kompetencje do prowadzenia działań, w szczególności do określania i realizacji programów, jednakże wykonywanie tych kompetencji nie może doprowadzić do uniemożliwienia Państwom Członkowskim wykonywania ich kompetencji.

4. W dziedzinach współpracy na rzecz rozwoju i pomocy humanitarnej Unia ma kompetencje do prowadzenia działań i wspólnej polityki, jednakże wykonywanie tych kompetencji nie może doprowadzić do uniemożliwienia Państwom Członkowskim wykonywania ich kompetencji.
Artykuł 5
1. Państwa Członkowskie koordynują swoje polityki gospodarcze w ramach Unii. W tym celu Rada przyjmuje środki, w szczególności ogólne kierunki tych polityk.

Do Państw Członkowskich, których walutą jest euro, stosuje się postanowienia szczególne.

2. Unia podejmuje środki w celu zapewnienia koordynacji polityk zatrudnienia Państw Członkowskich, w szczególności określając wytyczne dla tych polityk.

3. Unia może podejmować inicjatywy w celu zapewnienia koordynacji polityk społecznych Państw Członkowskich.
Artykuł 6

Unia ma kompetencje do prowadzenia działań mających na celu wspieranie, koordynowanie lub uzupełnianie działań Państw Członkowskich. Do dziedzin takich działań o wymiarze europejskim należą:

a) ochrona i poprawa zdrowia ludzkiego;
b) przemysł;
c) kultura;
d) turystyka;
e) edukacja(!), kształcenie zawodowe, młodzież i sport;
f) ochrona ludności;
g) współpraca administracyjna.

Czy jest jakaś kompetencja której nie ma Unia, której z nią nie dzielimy, albo do której nie może się mieszać? Traktat pisze: wszystkie pozostałe dziedziny należą do Państw Członkowskich. Pytanie JAKIE to dziedziny? Jest jedna - stosowanie środków przymusu.

7. Zgodnie z Traktatem Lizbońskim Unia Europejska posiadać będzie Prezydenta Europy.
Artykuł 15

"6. Przewodniczący Rady Europejskiej:
a) przewodniczy Radzie Europejskiej i prowadzi jej prace;
b) zapewnia przygotowanie i ciągłość prac Rady Europejskiej, we współpracy z przewodniczącym Komisji i na podstawie prac Rady do Spraw Ogólnych;
c) wspomaga osiąganie spójności i konsensusu w Radzie Europejskiej;
d) przedstawia Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie z każdego posiedzenia Rady Europejskiej.
Przewodniczący Rady Europejskiej zapewnia na swoim poziomie oraz w zakresie swojej właściwości reprezentację Unii na zewnątrz w sprawach dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, bez uszczerbku dla uprawnień wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa.

Przewodniczący Rady Europejskiej nie może sprawować krajowej funkcji publicznej.

8. Unia Europejska zyska także aparat bezpieczeństwa w postaci Policji - tzw. Europolu, oraz nowoutworzonego sądu - Eurojust. Europol będzie zwierzchnikiem np. naszej Policji. Co więcej obie instytucje zgodnie z Traktatem Lizbońskim i artykułami 88, 85 i wcześniej przytoczonym 12 ustęp c) , będą "kontrolowane politycznie" cokolwiek to oznacza.
Artykuł 12
Parlamenty narodowe aktywnie przyczyniają się do prawidłowego funkcjonowania Unii:
c) uczestnicząc, w ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w mechanizmach oceniających wykonanie polityk Unii w tej dziedzinie, zgodnie z artykułem 70 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz włączając się w polityczną kontrolę Europolu i ocenę działalności Eurojustu, zgodnie z artykułami 88 i 85 tego Traktatu;
Artykuł 85
(dawny artykuł 31 TUE)
1. Zadaniem Eurojust jest wspieranie oraz wzmacnianie koordynacji i współpracy między krajowymi organami śledczymi i organami ścigania w odniesieniu do poważnej przestępczości, która dotyka dwóch lub więcej Państw Członkowskich lub która wymaga wspólnego ścigania, w oparciu o operacje przeprowadzane i informacje dostarczane przez organy Państw Członkowskich i Europol.

W związku z tym Parlament Europejski i Rada, stanowiąc w drodze rozporządzeń zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą, określają strukturę, funkcjonowanie oraz zakres działań i zadań Eurojust. Zadania te mogą obejmować:

a) wszczynanie śledztwa karnego oraz występowanie z wnioskiem o wszczęcie ścigania prowadzonego przez właściwe organy krajowe, w szczególności dotyczącego przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii;
b) koordynację śledztw i ścigania, o których mowa w literze a);
c) wzmacnianie współpracy sądowej, w tym przez rozstrzyganie sporów o właściwość i ścisłą współpracę z Europejską Siecią Sądową.
Rozporządzenia te określają także warunki uczestnictwa Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych w ocenie działalności Eurojust.

2. W ramach ścigania, o którym mowa w ustępie 1, i bez uszczerbku dla artykułu 86, czynności urzędowe w postępowaniu sądowym są dokonywane przez właściwych urzędników krajowych.
Artykuł 88
(dawny artykuł 30 TUE)

1. Zadaniem Europolu jest wspieranie i wzmacnianie działań organów policyjnych i innych organów ścigania Państw Członkowskich, jak również ich wzajemnej współpracy w zapobieganiu i zwalczaniu poważnej przestępczości dotykającej dwóch lub więcej Państw Członkowskich, terroryzmu oraz form przestępczości naruszających wspólny interes objęty polityką Unii.

2. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc w drodze rozporządzeń zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą, określają strukturę, funkcjonowanie oraz zakres działań i zadań Europolu. Zadania te mogą obejmować:

a) gromadzenie, przechowywanie, przetwarzanie, analizę i wymianę informacji, przekazywanych zwłaszcza przez organy Państw Członkowskich, państw trzecich lub instytucji spoza Unii;
b) koordynowanie, organizowanie i prowadzenie dochodzeń i działań operacyjnych prowadzonych wspólnie z właściwymi organami Państw Członkowskich lub w ramach wspólnych zespołów dochodzeniowych, w stosownych przypadkach w powiązaniu z Eurojust.

Rozporządzenia te określają również procedury kontroli działań Europolu przez Parlament Europejski, w której uczestniczą parlamenty narodowe.

3. Wszelkie działania operacyjne Europolu są prowadzone w powiązaniu i w porozumieniu z organami Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, których terytorium dotyczą. Stosowanie środków przymusu należy do wyłącznej kompetencji właściwych organów krajowych.
9. Dla odmiany weźmy Europejski Bank Centralny. Jest to bank całkowicie niezależny od jakiejkolwiek instytucji UE, zupełnie nie nadzorowany. Zgodnie z Traktatami EBC jest niezależny politycznie.
Artykuł 130
(dawny artykuł 108 TWE)

W wykonywaniu uprawnień oraz zadań i obowiązków, które zostały im powierzone Traktatami i Statutem ESBC i EBC, ani Europejski Bank Centralny, ani krajowy bank centralny, ani członek któregokolwiek z ich organów decyzyjnych nie zwracają się o instrukcje ani ich nie przyjmują od instytucji, organów ani jednostek organizacyjnych Unii, rządów Państw Członkowskich, ani jakiegokolwiek innego organu. Instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii, jak również rządy Państw Członkowskich zobowiązują się szanować tę zasadę i nie dążyć do wywierania wpływu na członków organów decyzyjnych Europejskiego Banku Centralnego lub krajowych banków centralnych przy wykonywaniu ich zadań.
Bank ten jest zupełnie zwolniony z niektórych obowiązujących w Polsce podatków:
Artykuł 22
(dawny artykuł 23)

Niniejszy Protokół stosuje się także do Europejskiego Banku Centralnego, do członków jego organów i do jego personelu, bez uszczerbku dla postanowień Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego.

Europejski Bank Centralny jest dodatkowo zwolniony z wszelkich form opodatkowania lub obciążeń o podobnym charakterze w związku z podwyższeniem jego kapitału, jak również z wszelkich formalności, które mogą być z tym związane w państwie, w którym Bank ma swoją siedzibę. Działalność Banku i jego organów, podejmowana zgodnie ze Statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, nie podlega żadnemu podatkowi obrotowemu.

10. Unia w Traktacie Lizbońskim zyskuje moc pełną moc prawodawczą, obowiązującą dla Państw Członkowskich:
"Artykuł 288
(dawny artykuł 249 TWE)

W celu wykonania kompetencji Unii instytucje przyjmują rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie.

Rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.

Decyzja wiąże w całości. Decyzja, która wskazuje adresatów, wiąże tylko tych adresatów.

Zalecenia i opinie nie mają mocy wiążącej."

11. Członkowie Unii nie mogą się jej sprzeciwić w żaden sposób. Muszą się powstrzymać od środków, które choć "MOGŁYBY ZAGRAŻAĆ". Zgodnie z artykułem 4, ustęp 3:

"3. Zgodnie z zasadą lojalnej współpracy Unia i Państwa Członkowskie wzajemnie się szanują i udzielają sobie wzajemnego wsparcia w wykonywaniu zadań wynikających z Traktatów.

Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatów lub aktów instytucji Unii.

Państwa Członkowskie ułatwiają wypełnianie przez Unię jej zadań i powstrzymują się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii."
12. Unia powoła swoją własną tzw. "euroarmie", Polska w przypadku armii straci możliwość decydowania o losie swojego wojska:
"3. Państwa Członkowskie, w celu realizacji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, oddają do dyspozycji Unii swoje zdolności cywilne i wojskowe, aby przyczynić się do osiągnięcia celów określonych przez Radę. Państwa Członkowskie wspólnie powołujące siły wielonarodowe mogą również przekazać je do dyspozycji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony.

Państwa Członkowskie zobowiązują się do stopniowej poprawy swoich zdolności wojskowych. Agencja do spraw Rozwoju Zdolności Obronnych, Badań, Zakupów i Uzbrojenia (zwana dalej "Europejską Agencją Obrony") określa wymogi operacyjne, wspiera środki ich realizacji, przyczynia się do określania i, w stosownych przypadkach, wprowadzania w życie wszelkich użytecznych środków wzmacniających bazę przemysłową i technologiczną sektora obrony, bierze udział w określaniu europejskiej polityki w zakresie zdolności i uzbrojenia oraz wspomaga Radę w ocenie poprawy zdolności wojskowych."
13. Unia będzie decydować także o normach moralnych zgodnie z Kartą Praw Podstawowych.

Jedną z tych norm moralnych jest zawoalowane wprowadzenie kary śmierci za bunt przeciw władzy.

"TYTUŁ I
GODNOŚĆ
Artykuł 1
Godność człowieka
Godność człowieka jest nienaruszalna. Musi być szanowana i chroniona.
Artykuł 2
Prawo do życia
1. Każdy ma prawo do życia.
2. Nikt nie może być skazany na karę śmierci ani poddany jej wykonaniu."
Tu wszystko wygląda w porządku. Jednak dalej w przypisie do przypisów(!!!) znajduje się takie zapis:
"Pozbawienie życia nie będzie uznane za sprzeczne z tym artykułem, jeżeli nastąpi w wyniku bezwzględnie koniecznego użycia siły:
a) w obronie jakiejkolwiek osoby przed bezprawną przemocą;
b) w celu wykonania zgodnego z prawem zatrzymania
Tu także wszystko wygląda w porządku. Ale oto punkt c):
c) w działaniach podjętych zgodnie z prawem w celu stłumienia zamieszek lub powstania"
Niestety Unia Europejska a raczej jej prawnicy użyli tak wielu tricków prawniczych że ten przypis do przypisów jest prawem obowiązującym.
14. Unia wprowadzi także prawo do adopcji i małżeństw dla homoseksualistów i homoseksualistek - zgodnie bowiem z KPP "małżeństwo to związek dwóch osób". Wprawdzie UE zapewnia że pozostaje to w kompetencji Państw Członkowskich, jednakże tak naprawdę jest to kłamstwem o czym świadczą wyroki wydawane przez ETS. Głośna była niegdyś sprawa gdy Francja zabroniła pewnej Pani prawa do adopcji dziecka, gdyż zachodziło podejrzenie iż będzie je wychowywać razem ze swoją partnerką. Pani odwołała się do ETS i sprawę wygrała. ETS NAKAZAŁ Francji wypłacić jej odszkodowanie w wysokości 24,5 tysiąca euro za straty moralne i przyznał jej prawo do adopcji. Francja była bezsilna wobec swojej obywatelki.
Innego typu sprawą było wyrzucenie pewnego księdza z parafii za homoseksualizm. Ksiądz odwołał się do ETS i wygrał, gdyż jak orzekł sąd "nie wolno nikogo dyskryminować za orientacje seksualną" po czym nakazał go przyjąć z powrotem "do pracy".
15. Ale niektórzy zapewniają że Unia to piękny sen. Są inicjatywy obywatelskie, wystarczy zaledwiemilion podpisów!
"4. Obywatele Unii w liczbie nie mniejszej niż milion, mający obywatelstwo znacznej liczby Państw Członkowskich, mogą podjąć inicjatywę zwrócenia się do Komisji Europejskiej o przedłożenie, w ramach jej uprawnień, odpowiedniego wniosku w sprawach, w odniesieniu do których, zdaniem obywateli, stosowanie Traktatów wymaga aktu prawnego Unii."

16. Mówi się też że zawsze będziemy mogli wyjść z Unii. Owszem, będziemy jeżeli Parlament Europejski się zgodzi(!)

"Artykuł 50

1. Każde Państwo Członkowskie może, zgodnie ze swoimi wymogami konstytucyjnymi, podjąć decyzję o wystąpieniu z Unii.

2. Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję o wystąpieniu, notyfikuje swój zamiar Radzie Europejskiej. W świetle wytycznych Rady Europejskiej Unia prowadzi negocjacje i zawiera z tym Państwem umowę określającą warunki jego wystąpienia, uwzględniając ramy jego przyszłych stosunków z Unią. Umowę tę negocjuje się zgodnie z artykułem 218 ustęp 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Jest ona zawierana w imieniu Unii przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

3. Traktaty przestają mieć zastosowanie do tego Państwa od dnia wejścia w życie umowy o wystąpieniu lub, w przypadku jej braku, dwa lata po notyfikacji, o której mowa w ustępie 2, chyba że Rada Europejska w porozumieniu z danym Państwem Członkowskim podejmie jednomyślnie decyzję o przedłużeniu tego okresu.

Co najciekawsze nasze Państwo nie bierze udziały w obradach dotyczących naszego kraju(!)

"4. Do celów ustępów 2 i 3 członek Rady Europejskiej i Rady reprezentujący występujące Państwo Członkowskie nie bierze udziału w obradach ani w podejmowaniu decyzji Rady Europejskiej i Rady dotyczących tego Państwa.

Większość kwalifikowaną określa się zgodnie z artykułem 238 ustęp 3 litera b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

5. Jeżeli Państwo, które wystąpiło z Unii, zwraca się o ponowne przyjęcie, jego wniosek podlega procedurze, o której mowa w artykule 49."

17. Centralne planowanie. Tutaj nawet nie trzeba nic mówić:

Artykuł 43
(dawny artykuł 37 TWE)

"3. Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje środki dotyczące ustalania cen, potrąceń, pomocy i ograniczeń ilościowych, jak również dotyczące ustalania i przydziału wielkości dopuszczalnych połowów." (to jest ustęp dodany TL)

To wszystko absurd. Mógłbym tak jeszcze bardzo długo wymieniać wszystkie artykuły sprzeczne z naszymi interesami. Mógłbym tak jeszcze długo wymieniać artykuły, które sprawiają że Polska straci suwerenność a co za tym idzie w przyszłości - i niepodległość. Ocknijcie się. Zdaje się wam że teraz żyjemy w nienormalnej rzeczywistości? A czy pomyśleliście w jakiej będą musiały żyć wasze dzieci? Czy chcecie aby wasze dzieci żyły w tak chorym świecie jaki chce nam zaaplikować Unia Europejska? Z rodzinami homoseksualnymi, aborcją, eutanazją, karą śmierci dla "niepokornych", z miliardami dyrektyw, które będą nakazywać im jak się mają ubierać, co jeść (GMO - Polska niedługo usłyszy wyrok ETS za niedopuszczanie na rynek żywności GMO. Grozi nam wielomilionowa kara. Tymczasem Szwajcarscy naukowcy przeprowadzili doświadczenie na myszach. W trzecim pokoleniu po karmieniu ich żywnością GMO - niemal wszystkie myszy rodziły się martwe) itp.? Ocknijcie się.

źródło: komentarz użytkownika Polak na onet.pl
Czytaj więcej...!

Jerzy buzek o traktacie lizbońskim

W końcu się przyznał.
Czytaj więcej...!

Jerzy Buzek zwalnia makijażystów - kryzys dopada biuro Prezydenta Europy.

Czytaj więcej...!

Czy mi się przysnęło?

Pan Prezydent Europy wypowiedział się na temat... siebie? Dziwne spostrzeżenia i zawiłe myśli pana przewodniczącego.. o pardon ...Prezydenta Europy!




Czytaj więcej...!

Prawdziwe słowa o Unii Europejskiej!

Sprawdź jakie słowa padły po zaprzysiężeniu Jerzego Buzka na przewodniczącego Unii Europejskiej. Nie wszyscy milczą. Czasem zdarza się też i głos krytyki.




Czytaj więcej...!

WHO przestrzega, bójcie się!

Etats Parties au Règlement sanitaire international (2005) Państwa-Strony do międzynarodowych przepisów zdrowotnych (2005)


Entrée en vigueur : 15 juin 2007 Wejście w życie: 15 czerwca 2007
Etats Parties : 194 Państw-Stron: 194

Cette page contient une liste des Etats Parties au Règlement sanitaire international (2005) ("RSI 2005" ou "Règlement"). Ta strona zawiera wykaz Państw Stron Międzynarodowej zdrowotnych (2005) ( "IHR 2005" lub "Regulamin"). Au 5 février 2008, 194 Etats étaient Parties au RSI (2005). W 5 luty, 2008, 194 członkowskie były Stron do IHR (2005).

Conformément à l'article 22 de la Constitution de l'Organisation mondiale de la Santé et aux articles 59 et 64 du RSI (2005), le Règlement est entré en vigueur le 15 juin 2007 pour les 191 Etats qui n'ont pas formulé des réserves au Règlement. Zgodnie z artykułem 22 Konstytucji Światowej Organizacji Zdrowia i artykuły 59 i 64 IHR (2005), rozporządzenie weszło w życie w dniu 15 czerwiec, 2007 na 191 członkowskich, które nie zostały rezerw w porządku. Le 8 août 2007, le Règlement est entré en vigueur également pour les deux Etats Membres de l'OMS ayant formulé des réserves. W dniu 8 sierpnia 2007 r. Rozporządzenie weszło w życie dla obu WHO Państwa Członkowskie dokonały zastrzeżenia.

Conformément à l'article 62 du RSI (2005), les Etats Membres de l'OMS ont six mois à compter de la date à laquelle les réserves leur sont notifiées par le Directeur général, pour y opposer une objection. Zgodnie z art 62 w IHR (2005), WHO, państwa członkowskie mają sześć miesięcy od dnia, w którym rezerwy są wykazywane przez Dyrektora Generalnego, do wniesienia sprzeciwu. Si les objections qui émanent d'au moins un tiers des Etats Membres ne sont pas soumises dans ce délai, le RSI (2005) entre en vigueur à l'égard des Etats Membres réservataires à l'exception des dispositions faisant l'objet des réserves. Jeżeli zarzuty są z co najmniej jedna trzecia państw członkowskich nie są przedstawione w tym terminie, IHR (2005) wejdzie w życie w odniesieniu do państw członkowskich rezerwując z wyjątkiem tych objętych rezerw . Deux Etats Membres ont officiellement soumis des réserves au titre de l'article 62 du RSI (2005). Dwa państwa członkowskie oficjalnie przedstawili swoje zastrzeżenia na podstawie art 62 z IHR (2005). Le nombre d'objections requises n'a pas été atteint et le RSI (2005) est entré en vigueur à l'égard des Etats réservataires. Wymagana liczba zarzutów nie został osiągnięty i IHR (2005) weszła w życie na zastrzegające członkowskich.

Cette page contient également des références et des liens vers le texte des réserves, les objections et les déclarations soumises par les Etats Parties concernant la mise en œuvre du RSI (2005). Ta strona zawiera również odniesienia i linki do tekstu zastrzeżeń, zastrzeżenia i oświadczenia złożone przez Państwa-Strony w sprawie wprowadzenia w życie IHR (2005).

Etat Partie Państwa-Strony


Date d'entrée en vigueur Data wejścia w życie

Afghanistan Afganistan


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Afrique du Sud Republika Południowej Afryki


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Albanie Albania


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Algérie Algieria


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Allemagne Niemcy


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Andorre Andora


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Angola Angola


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Antigua-et-Barbuda Antigua i Barbuda


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Arabie saoudite Arabia Saudyjska


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Argentine Argentyna


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Arménie Armenia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Australie Australia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Autriche Austria


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Azerbaïdjan Azerbejdżan


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Bahamas Bahamy


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Bahreïn Bahrajn


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Bangladesh Bangladesz


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Barbade Barbados


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Bélarus Białoruś


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Belgique Belgia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Belize Belize


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Bénin Benin


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Bhoutan Bhutan


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Bolivie Boliwia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Bosnie-Herzégovine Bośnia i Hercegowina


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Botswana Botswana


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Brésil Brazylia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Brunéi Darussalam Brunei Darussalam


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Bulgarie Bułgaria


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Burkina Faso Burkina Faso


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Burundi Burundi


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Cambodge Kambodża


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Cameroun Kamerun


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Canada Kanada


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Cap-Vert Wyspy Zielonego Przylądka


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Chili Chile


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Chine* Chiny *


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Chypre Cypr


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Colombie Kolumbia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Comores Komory


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Congo Kongo


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Costa Rica Kostaryka


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Côte d'Ivoire Wybrzeże Kości Słoniowej


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Croatie Chorwacja


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Cuba Kuba


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Danemark Dania


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Djibouti Dżibuti


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Dominique Dominika


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Egypte Egipt


15 juin 2007 15 czerwca 2007

El Salvador Salwador


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Emirats arabes unis Zjednoczone Emiraty Arabskie


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Equateur Ekwador


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Erythrée Erytrea


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Espagne Hiszpania


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Estonie Estonia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Etats-Unis d'Amérique* Stany Zjednoczone *


18 juillet 2007 18 lip 2007

Ethiopie Etiopia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Ex-République yougoslave de Macédoine Była Jugosłowiańska Republika Macedonii


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Fédération de Russie Federacja Rosyjska


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Fidji Fidżi


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Finlande Finlandia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

France Francja


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Gabon Gabon


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Gambie Gambia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Géorgie Gruzja


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Ghana Ghana


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Grèce* Grecja *


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Grenade Grenada


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Guatemala Gwatemala


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Guinée Gwinea


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Guinée-Bissau Gwinea Bissau


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Guinée équatoriale Gwinea Równikowa


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Guyana Gujana


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Haïti Haiti


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Honduras Honduras


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Hongrie Węgry


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Iles Cook Wyspy Cooka


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Iles Marshall Wyspy Marshalla


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Iles Salomon Wyspy Salomona


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Inde* Indie *


8 août 2007 8 sierpnia 2007

Indonésie Indonezja


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Iran (République islamique d')* Iran (Islamska Republika Iranu) *


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Iraq Irak


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Irlande Irlandia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Islande Islandia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Israël Izrael


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Italie Włochy


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Jamahiriya arabe libyenne Libyan Arab Jamahiriya


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Jamaïque Jamajka


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Japon Japonia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Jordanie Jordania


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Kazakhstan Kazachstan


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Kenya Kenia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Kirghizistan Kirgistan


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Kiribati Kiribati


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Koweït Kuwejt


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Lesotho Lesotho


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Lettonie Łotwa


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Liban Liban


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Libéria Liberia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Lituanie Litwa


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Luxembourg Luksemburg


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Madagascar Madagaskar


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Malaisie Malezja


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Malawi Malawi


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Maldives Malediwy


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Mali Mali


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Malte Malta


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Maroc Maroko


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Maurice Mauritius


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Mauritanie Mauretania


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Mexique Meksyk


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Micronésie (Etats fédérés de) Mikronezja (Sfederowane Stany)


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Monaco Monako


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Mongolie Mongolia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Monténégro Czarnogóra


5 février 2008 5. lutego 2008

Mozambique Mozambik


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Myanmar Birma


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Namibie Namibia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Nauru Nauru


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Népal Nepal


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Nicaragua Nikaragua


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Niger Niger


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Nigéria Nigeria


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Nioué Niue


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Norvège Norwegia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Nouvelle-Zélande Nowa Zelandia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Oman Oman


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Ouganda Uganda


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Ouzbékistan Uzbekistan


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Pakistan Pakistan


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Palaos Palau


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Panama Panama


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Papouasie-Nouvelle-Guinée Papua-Nowa Gwinea


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Paraguay Paragwaj


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Pays-Bas Holandia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Pérou Peru


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Philippines Filipiny


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Pologne Polska


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Portugal* Portugalia *


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Qatar Katar


15 juin 2007 15 czerwca 2007

République arabe syrienne Syryjska Republika Arabska


15 juin 2007 15 czerwca 2007

République centrafricaine Republika Środkowoafrykańska


15 juin 2007 15 czerwca 2007

République de Corée Republika Korei


15 juin 2007 15 czerwca 2007

République démocratique du Congo Demokratyczna Republika Konga


15 juin 2007 15 czerwca 2007

République démocratique populaire lao Laotańska Republika Ludowo-Demokratyczna


15 juin 2007 15 czerwca 2007

République de Moldova Republika Mołdawii


15 juin 2007 15 czerwca 2007

République dominicaine Dominikana


15 juin 2007 15 czerwca 2007

République populaire démocratique de Corée Demokratyczna People's Republic of Korea


15 juin 2007 15 czerwca 2007

République tchèque Czechy


15 juin 2007 15 czerwca 2007

République-Unie de Tanzanie Zjednoczona Republika Tanzanii


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Roumanie Rumunia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Royaume-Uni de Grande-Bretagne et d'Irlande du Nord Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Rwanda Rwanda


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Sainte-Lucie Saint Lucia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Saint-Kitts-et-Nevis Saint Kitts i Nevis


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Saint-Marin San Marino


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Saint-Siège Stolica Apostolska


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Saint-Vincent-et-les-Grenadines Saint Vincent i Grenadyny


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Samoa Samoa


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Sao Tomé-et-Principe Wyspy Świętego Tomasza i Książęca


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Sénégal Senegal


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Serbie Serbia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Seychelles Seszele


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Sierra Leone Sierra Leone


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Singapour Singapur


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Slovaquie Słowacja


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Slovénie Słowenia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Somalie Somalia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Soudan Sudan


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Sri Lanka Sri Lanka


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Suède Szwecja


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Suisse Szwajcaria


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Suriname Surinam


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Swaziland Suazi


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Tadjikistan Tadżykistan


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Tchad Czad


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Thaïlande Tajlandia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Timor-Leste Timor Wschodni


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Togo Togo


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Tonga* Tonga *


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Trinité-et-Tobago Trynidad i Tobago


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Tunisie Tunezja


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Turkménistan Turkmenistan


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Turquie* Turcja *


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Tuvalu Tuvalu


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Ukraine Ukraina


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Uruguay Urugwaj


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Vanuatu Vanuatu


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Venezuela (République bolivarienne du) Wenezuela (Boliwariańskiej Republiki)


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Viet Nam Wietnam


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Yémen Jemen


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Zambie Zambia


15 juin 2007 15 czerwca 2007

Zimbabwe Zimbabwe


15 juin 2007 15 czerwca 2007

* Indique qu'un Etat Partie a soumis au Directeur général de l'OMS de la documentation relative au Règlement sanitaire international (2005), laquelle a été diffusée par le Directeur général à tous les Etats Membres de l'OMS ainsi qu'aux autres Etats pouvant devenir Parties au Règlement conformément à l'article 64 de ce dernier. * Wskazuje, że Państwa-Strony przedstawił dyrektor generalny WHO w dokumentacji odnoszącej się do międzynarodowych przepisów zdrowotnych (2005), która została podana do wiadomości przez dyrektora generalnego do wszystkich państw członkowskich WHO i inne Członkowskie mogą stać się Stronami niniejszego rozporządzenia zgodnie z art 64 tej ostatniej.

I - Réserves et déclarations interprétatives I - Zastrzeżenia i oświadczenia

- Inde [pdf 43kb] - Indie [PDF 43KB]
Lettre adressée à l'OMS en date du 14 décembre 2006 par le Ministère de la Santé et de la Protection de la Famille du Gouvernement indien. List do WHO z 14 grudnia 2006 przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej Rodzina, rząd Indii.

- Etats-Unis d'Amérique [pdf 92kb] - United States of America [PDF 92KB]
Note verbale adressée à l'OMS en date du 13 décembre 2006 par la Mission permanente des Etats-Unis d'Amérique auprès de l'Office des Nations Unies et des autres organisations internationales à Genève. Nota werbalna wysłane WHO z 13 grudnia, 2006 z Stałej Misji Stanów Zjednoczonych Ameryki, aby Biuro Narodów Zjednoczonych i innych organizacji międzynarodowych w Genewie.

II - Objections aux réserves et déclarations interprétatives II - Sprzeciwy wobec zastrzeżeń i deklaracji interpretacyjnej

- Iran (République islamique de) [pdf 111kb] - Iran (Islamska Republika Iranu) [pdf 111kb]
Note verbale adressée à l'OMS en date du 20 avril 2007 par la Mission permanente de la République islamique d'Iran auprès de l'Office des Nations Unies et des autres organisations internationales à Genève. Nota werbalna wysłane WHO od 20 kwiecień 2007 od stałej misji w Islamskiej Republice Iranu do Biuro Narodów Zjednoczonych i innych organizacji międzynarodowych w Genewie.

III - Déclarations III - Deklaracje

- Chine [pdf 137kb] - Chiny [pdf 137kb]
Note verbale adressée à l'OMS (en chinois avec la traduction) en date du 12 mai 2007 par la Mission permanente de la République populaire de Chine auprès de l'Office des Nations Unies à Genève et des autres organisations internationales en Suisse. Nota werbalna wysyłane do WHO (w tłumaczeniu z chińskiego) z dnia 12 maja, 2007 z Stałej Misji w People's Republic of China, aby Biuro Narodów Zjednoczonych w Genewie i innych organizacji międzynarodowych w Szwajcarii.

- Grèce [pdf 209kb] - Grecja [pdf 209kb]
Notes verbales adressées à l'OMS en date du 24 janvier 2007 et du 16 avril 2007 par la Mission permanente de la Grèce auprès de l'Office des Nations Unies et des autres organisations internationales à Genève. Ustnych not oficjalnych WHO na 24 stycznia 2007 i 16 kwiecień 2007 Stałej Misji z Grecji do Biuro Narodów Zjednoczonych i innych organizacji międzynarodowych w Genewie.

- Portugal [pdf 210kb] - Portugalia [pdf 210kb]
Lettre adressée à l'OMS en date du 13 juillet 2007 par la Mission permanente de la République du Portugal auprès de l'Office des Nations Unies et des autres organisations internationales à Genève en référence avec la Présidence du Conseil de l'Union européenne. List do WHO na 13 lipca 2007 z Stałej Misji Republiki Portugalii do Biuro Narodów Zjednoczonych i innych organizacji międzynarodowych w Genewie w odniesieniu do prezydencji Rady Unii Europejskiej.

- Turquie [pdf 102kb] - Turcja [pdf 102kb]
Notes verbales adressées à l'OMS en date du 14 décembre 2006 et du 1 mars 2007 par la Mission permanente de la République de Turquie auprès de l'Office des Nations Unies à Genève et des autres organisations internationales en Suisse. Ustnych not oficjalnych WHO na 14 grudnia 2006 i 1 marcu 2007 z Stałej Misji Republiki Turcji do Biuro Narodów Zjednoczonych w Genewie i innych organizacji międzynarodowych w Szwajcarii.

IV - Déclaration au titre de l'article 59 (paragraphe 3) du RSI 2005 IV - oświadczenie na podstawie artykułu 59 (pkt 3) w IHR 2005

- Tonga [pdf 74kb] - Tonga [PDF 74KB]
Note verbale adressée à l'OMS en date du 12 décembre 2006 par le Ministère de la Santé du Royaume des Tonga. Nota werbalna wysłane WHO z 12 grudnia 2006 przez Ministerstwo Zdrowia Królestwo Tonga.



Liens de l'Organisation Linki do organizacji
Emplois | Chercher | Contacts | Suggestions | RSS | Confidentialité | Courriels frauduleux | Praca | Szukaj | Kontakt | Sugestie | RSS | Ochrona prywatności | fałszywymi wiadomościami e-mail |
© OMS 2009 - Tous droits réservés WHO © 2009 - Wszystkie prawa zastrzeżone

Oryginalny tekst w języku francuski: A/H1N1
Etats Parties au Règlement sanitaire international (2005)
Zaproponuj lepsze tłumaczenie Czytaj więcej...!

PO Platforma Obywatelska PIS polityka

Platforma Obywatelska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Platforma Obywatelska Rzeczypospolitej Polskiej
Lider	Donald Tusk
Data założenia	24 stycznia 2001
Adres siedziby	ul. Władysława Andersa 21, 00-159 Warszawa
Ideologia polityczna	konserwatywny liberalizm, neoliberalizm, chrześcijańska demokracja
Deklarowane poglądy gospodarcze	konserwatywny liberalizm
Liczba członków	ok. 46 000 (marzec 2010)[1]
Członkostwo międzynarodowe	Międzynarodówka Chrześcijańsko-Demokratyczna
Europejska Grupa Parlamentarna	Europejska Partia Ludowa[2]
Młodzieżówka	Stowarzyszenie "Młodzi Demokraci"
Barwy	lazur (błękit)      pomarańcz
Obecni posłowie	201[3]
Obecni senatorowie	56[4]
Obecni eurodeputowani	25
strona oficjalna

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

Ten artykuł jest częścią serii Polityka Polski  p • d • e  Prawo[pokaż] Ustrój polityczny Konstytucja System prawny Władza wykonawcza[pokaż] Prezydent: Bronisław Komorowski Prezes Rady Ministrów: Donald Tusk Rada Ministrów: Rząd Donalda Tuska Władza ustawodawcza[pokaż] Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Marszałek Sejmu: Grzegorz Schetyna Senat Rzeczypospolitej Polskiej Marszałek Senatu: Bogdan Borusewicz Zobacz też: Zgromadzenie Narodowe Władza sądownicza[pokaż] Wymiar sprawiedliwości Sąd Najwyższy Pierwszy Prezes: Lech Gardocki Trybunał Konstytucyjny Prezes: Bohdan Zdziennicki Trybunał Stanu Przewodniczący: Lech Gardocki Naczelny Sąd Administracyjny Prezes: Roman Hauser Samorząd terytorialny[pokaż] Samorząd terytorialny w Polsce Samorząd gminny Samorząd powiatowy Samorząd województwa Zobacz też: Podział administracyjny Polski Partie polityczne[pokaż] Partie polityczne Polski Kluby parlamentarne: Platforma Obywatelska Prawo i Sprawiedliwość Sojusz Lewicy Demokratycznej Polskie Stronnictwo Ludowe Polska jest Najważniejsza Koła parlamentarne: Socjaldemokracja Polska Stronnictwo Demokratyczne Wybory[pokaż] Wybory w Polsce Wybory parlamentarne Wybory prezydenckie Wybory do Parlamentu Europejskiego Wybory samorządowe Referenda Polityka zagraniczna[pokaż] Polityka zagraniczna Polski Ministerstwo Spraw Zagranicznych Ministerstwo Spraw Zagranicznych Ambasadorowie Polski Wikiprojekt Polityka

Platforma Obywatelska (PO) – polska partia polityczna założona jako stowarzyszenie 24 stycznia 2001 (jako partia Platforma Obywatelska Rzeczypospolitej Polskiej zarejestrowana 5 marca 2002). Jej głównymi założycielami byli Andrzej Olechowski, Maciej Płażyński z AWS i Donald Tusk z Unii Wolności. Ideologia partii stanowi połączenie liberalizmu konserwatywnego i chrześcijańskiej demokracji. Od 2007 Platforma Obywatelska jest największą siłą polityczną w Sejmie oraz Senacie i wspólnie z Polskim Stronnictwem Ludowym tworzy koalicję rządową, która jest zapleczem parlamentarnym rządu Donalda Tuska. Kandydat PO Bronisław Komorowski został wybrany na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Platforma Obywatelska należy do Europejskiej Partii Ludowej, a jeden z jej przedstawicieli (Jerzy Buzek) jest od 2009 przewodniczącym Parlamentu Europejskiego.

Spis treści [ukryj] 1 Historia PO 1.1 Geneza 1.2 2001–2005 1.3 2005–2007 1.4 2007–2009 1.5 2010 2 Program 2.1 Zagadnienia ustrojowe 2.2 Program gospodarczy 2.3 Polityka zagraniczna 2.4 Kwestie społeczne 2.5 Inne zagadnienia 3 Symbolika 4 Struktura i działacze 4.1 Organizacja 4.2 Zarząd Krajowy PO 4.3 Przewodniczący Platformy Obywatelskiej 4.4 Klub Parlamentarny PO 5 Komitet Honorowy PO 6 Poparcie w wyborach 7 Zobacz też 8 Przypisy 9 Linki zewnętrzne

Historia PO

Geneza

Platforma Obywatelska powstała w styczniu 2001. Jej powstanie wiązało się m.in. z konfliktami w ramach AWS, niezadowoleniem w szeregach UW oraz wynikami wyborów prezydenckich w 2000. Inicjatorami nowego przedsięwzięcia było trzech polityków – Donald Tusk z UW, Maciej Płażyński z AWS oraz Andrzej Olechowski, który rok wcześniej ubiegał się o urząd prezydenta jako kandydat bezpartyjny^[5]. 24 stycznia 2001 w Hali Olivia w Gdańsku odbył się zjazd założycielski nowego ugrupowania – Platformy Obywatelskiej^[6]. Inicjatorów nowego ugrupowania zaczęto określać mianem trzech tenorów^[7]. Wzmacnianiu nowej partii sprzyjał napływ polityków związanych wcześniej z UW i AWS, a także nawiązanie bezpośredniej współpracy ze Stronnictwem Konserwatywno-Ludowym (w tym z Janem Rokitą i Bronisławem Komorowskim)^[8]. W połowie marca 2001 poparcie dla PO kształtowało się na poziomie 15–20%, co dawało jej drugie miejsce za SLD-UP (ok. 45%), a przed AWS i PSL (po ok. 10%)^[8]. Od początku życzliwie do formowania się nowej partii odnosił się były prezydent Lech Wałęsa^[6].

2001–2005

Pierwszymi wyborami, w których wzięło udział nowe ugrupowanie, były wybory do Sejmu i Senatu w 2001. Przed sformułowaniem list PO zdecydowała się na przeprowadzenie prawyborów, które wyłoniły kandydatów partyjnych^[9]. Jeszcze w maju, w obliczu rosnącej przewagi koalicji SLD-UP, zawiązano porozumienie wyborcze z AWS, UW, PiS i ROP, co zaowocowało wystawieniem wspólnej listy wyborczej kandydatów do Senatu – Blok Senat 2001^[10]. Z kolei z list PO do Sejmu kandydowali także działacze Unii Polityki Realnej^[11]. W wyborach PO uzyskała 12,7% głosów, co zapewniło jej drugie miejsce^[12]. Przywódcy partii odmówili udziału w koalicji z SLD i tym samym Platforma stała się największym klubem opozycyjnym wobec rządu Leszka Millera^[13]. Wkrótce po wyborach Klub Parlamentarny PO opuściła grupa działaczy SKL z Arturem Balazsem na czele^[14], sprzeciwiających się rozwiązaniu tej partii.
W początkowym okresie rządów SLD-UP poziom poparcia dla Platformy wynosił ok. 10% (podobnie jak PiS), traciła natomiast koalicja rządząca (ok. 35%), zyskiwała zaś Samoobrona (ok. 18%)^[15]. PO stała się w tym czasie jednym z głównych krytyków rządu, w jej imieniu szczególnie często występowała posłanka Zyta Gilowska, która krytykowała kolejne pomysły ministra finansów Grzegorza Kołodki, w tym tzw. abolicję podatkową^[16]. W marcu 2002 PO została zarejestrowana jako partia polityczna pod numerem 131 w ewidencji^[17]. Przed wyborami samorządowymi w 2002 Platforma zawarła porozumienie z Prawem i Sprawiedliwością (tzw. POPiS), które zajęło 1. miejsce w wyborach do sejmików w dwóch spośród szesnastu województw (w trzynastu zwyciężyła koalicja SLD-UP, a w jednym LPR)^[16]. Według sondaży partia pozostawała jednak w trudnej sytuacji – w grudniu 2002 poparcie dla niej kształtowało się na poziomie 10%, co dawało jej szóste miejsce – za SLD-UP (32%), Samoobroną (14%), PiS (14%), LPR (11%) oraz PSL (11%)^[18]. W 2003 doszło też do zmiany na szczytach władzy w partii – jej przewodniczący oraz szef klubu parlamentarnego Maciej Płażyński zrezygnował z członkostwa w ugrupowaniu^[19]. Nowym przewodniczącym partii został Donald Tusk. Początkowo objął on również stanowisko przewodniczącego klubu parlamentarnego, jednak jeszcze w tym samym roku zastąpił go Jan Rokita. W tym samym roku Jan Rokita został także jednym z członków sejmowej komisji śledczej powołanej w celu wyjaśnienia tzw. afery Rywina^[20]. Partia opowiadała się wtedy za przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, wyrażając jednocześnie poparcie dla utrzymania systemu głosowania z traktatu nicejskiego^[21]. Notowania PO powoli zaczęły rosnąć. W 2004 odbyły się pierwsze wybory do Parlamentu Europejskiego w Polsce – partia uzyskała 24,1% głosów, co dało jej pierwsze miejsce i 15 spośród 54 mandatów, które przypadły polskim eurodeputowanym^[22]. Taki wynik PO pozwolił jej także na uzyskanie stanowiska wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego dla Jacka Saryusz-Wolskiego^[23]. Kilka miesięcy później w związku z oskarżeniami o nepotyzm partię opuściła jedna z jej wiceprzewodniczących – Zyta Gilowska^[24].

2005–2007

Stopniowy spadek poparcia dla SLD-UP stworzył dla PO szansę przejęcia władzy przy okazji kolejnych wyborów parlamentarnych. Końca dobiegała także druga kadencja Aleksandra Kwaśniewskiego. Kandydatem PO na prezydenta został Donald Tusk. Przewidywano także utworzenie wspólnego rządu z Prawem i Sprawiedliwością, a jako premiera proponowano Jana Rokitę pod hasłem Premier z Krakowa^[25]. Platforma poniosła jednak porażkę zarówno w wyborach parlamentarnych, w których zwyciężył PiS, jak i w wyborach prezydenckich, gdyż w drugiej turze Donalda Tuska pokonał Lech Kaczyński z PiS. Pozycja polityczna PO stosunku do roku 2001 uległa jednak wzmocnieniu – uzyskała bowiem 133 mandaty w Sejmie i 34 w Senacie^[26]. Rezultatu nie przyniosły natomiast rozmowy o koalicji i Platforma wciąż pozostawała w opozycji – tym razem wobec rządu Kazimierza Marcinkiewicza, a następnie Jarosława Kaczyńskiego. Partia przez całą kadencję pozostawała krytyczna wobec koalicji PiS-Samoobrona-LPR. Jednocześnie ze strony PiS padały oskarżenia, że taki układ powstał właśnie z winy Platformy^[27]. PO nie uczestniczyła np. w pracach Komisji Nadzwyczajnej "Solidarne Państwo"^[28][29], sprzeciwiała się również działaniom komisji śledczej ds. banków i nadzoru bankowego. Zaskarżyła powołującą ją uchwałę do Trybunału Konstytucyjnego, który w wydanym orzeczeniu uchylił znaczną część jej zapisów jako sprzecznych z ustawą zasadniczą^[30].
Rozkład sił w parlamencie skłaniał liderów PO do nawiązania współpracy z Polskim Stronnictwem Ludowym. Wyrazem tego było utworzenie bloków właśnie z tą partią w większości województw podczas wyborów samorządowych w 2006. Ich rezultaty były dla PO korzystne. Partia zdobyła najwięcej mandatów w sejmikach województw (186 na 561)^[31][32]. Wyniki te pozwoliły po pewnych zmianach ostatecznie na współrządzenie w 15 województwach. Udało się także zdobyć m.in. urząd prezydenta Warszawy dla Hanny Gronkiewicz-Waltz, która w drugiej turze pokonała kandydata PiS, byłego premiera Kazimierza Marcinkiewicza^[33]. Była prezes NBP działała w PO od 2005, władze partii powierzyły jej komisaryczny zarząd na stołecznymi strukturami, które znajdowały się w kryzysie po okresie rządów Pawła Piskorskiego^[34]. Wcześniej w 2006 Paweł Piskorski został wykluczony z partii w związku z oskarżeniami o nadużycia, których miał się dopuszczać w swojej działalności biznesowej^[35].
Latem 2007 w rządzie i Sejmie doszło do kolejnego kryzysu – większość partii, w tym Platforma, zdecydowały się na poparcie wniosku o skrócenie kadencji, co oznaczało rozpisanie nowych wyborów jesienią tego samego roku^[36]. Jeszcze przed wyborami doszło też do roszad personalnych. W związku z zaangażowaniem swojej żony w pracę w otoczeniu prezydenta Lecha Kaczyńskiego rezygnację ze startu i wycofanie z polityki zapowiedział Jan Rokita^[37]. Z kolei swój start z list PO zadeklarowali m.in. Antoni Mężydło, Radosław Sikorski oraz Bogdan Borusewicz^[38].

2007–2009

Tym razem rozstrzygnięcie wyborów parlamentarnych okazało się dla Platformy jednoznacznie korzystne – zajęła ona pierwsze miejsce (41,51%) przed Prawem i Sprawiedliwością (32,11%)^[39]. Marszałkiem Sejmu nowej kadencji został Bronisław Komorowski. Brak bezwzględnej większości skłaniał do zawarcia przez PO koalicji, która zapewniłaby nowemu rządowi większość w parlamencie. Wybór padł na PSL. Na czele nowego rządu stanął Donald Tusk, a wicepremierami zostali Waldemar Pawlak (PSL) i Grzegorz Schetyna (PO)^[40]. Od początku rząd funkcjonował w warunkach koabitacji i przy silnej pozycji głównej partii opozycyjnej. Platformie udało się jednak zachować wysokie poparcie – wyrazem tego były rezultaty wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2009. PO ponownie zajęła w nich pierwsze miejsce, tym razem zdobywając 44,43% i 25 spośród 50 mandatów^[41]. Taki wynik pozwolił jej na poprawę pozycji w ramach Europejskiej Partii Ludowej. Zdobyła także poparcie eurodeputowanych dla kandydatury Jerzego Buzka, który został przewodniczącym Parlamentu Europejskiego^[42].
W lipcu 2009 partię opuścił drugi z trzech założycieli – Andrzej Olechowski. Zdecydował się on na nawiązanie współpracy ze Stronnictwem Demokratycznym, kierowanym wówczas przez innego dawnego polityka PO Pawła Piskorskiego^[43]. Zmiany kadrowe w Platformie nastąpiły także jesienią tego samego roku. W związku z wybuchem tzw. afery hazardowej doszło do rekonstrukcji rządu oraz do zmian w samej partii – nowym skarbnikiem został Andrzej Wyrobiec, który zastąpił Mirosława Drzewieckiego^[44]. Roszady nastąpiły również w klubie parlamentarnym – na stanowisku przewodniczącego klubu zawieszonego w prawach członka PO Zbigniewa Chlebowskiego zastąpił dotychczasowy wicepremier oraz szef MSWiA Grzegorz Schetyna^[45].

2010

Wyniki wyborów prezydenckich w 2010 (pierwsza tura)

W styczniu, po ogłoszeniu decyzji Donalda Tuska o niekandydowaniu na urząd prezydenta w 2010, rozpoczęły się działania mające przygotować partię do kolejnych wyborów^[46]. Kierownictwo partii podjęło wówczas decyzję o zorganizowaniu prawyborów, przedstawiając dwóch kandydatów: Bronisława Komorowskiego i Radosława Sikorskiego. Uprawnieni do głosowania byli członkowie Platformy, którzy przy frekwencji poniżej 50%, stosunkiem głosów 68,5 do 31,5, wskazali na marszałka Sejmu Bronisława Komorowskiego^[47].
10 kwietnia doszło do katastrofy samolotu rządowego, którym polska delegacja z prezydentem Lechem Kaczyńskim na czele leciała na uroczystości upamiętniające zbrodnię katyńską. Zginęli wówczas także parlamentarzyści wybrani z list PO: wicemarszałek Senatu Krystyna Bochenek, wiceprzewodniczący Klubu Parlamentarnego PO poseł Grzegorz Dolniak, sekretarz KP PO poseł Sebastian Karpiniuk oraz poseł Arkadiusz Rybicki^[48]. Śmierć poniósł także pozostający poza partią Maciej Płażyński – współzałożyciel i pierwszy przewodniczący Platformy Obywatelskiej^[49]. W związku ze śmiercią prezydenta Lecha Kaczyńskiego konstytucyjne obowiązki głowy państwa przejął marszałek Sejmu – wiceprzewodniczący PO Bronisław Komorowski^[50]. W pierwszej turze przedterminowych wyborów uzyskał on 41,54% głosów i wraz z Jarosławem Kaczyńskim przeszedł do drugiej tury^[51], w której odniósł zwycięstwo, uzyskując 53,01% głosów^[52]. 8 lipca w związku z odniesionym zwycięstwem prezydent elekt złożył mandat poselski, przestając pełnić funkcję marszałka Sejmu. Jego stanowisko tego samego dnia przejął do momentu zaprzysiężenia prezydenta Grzegorz Schetyna, za którym głosowało 277 posłów, przeciw 121, a 16 wstrzymało się. Po wyborze na marszałka zrezygnował on ze stanowiska szefa klubu parlamentarnego, a zastąpił go na tej funkcji Tomasz Tomczykiewicz.
6 października partię i klub parlamentarny opuścił szef regionu lubelskiego Janusz Palikot, który rozpoczął budowanie struktur Ruchu Poparcia^[53].

Program

Zagadnienia ustrojowe

Platforma Obywatelska opowiada się za decentralizacją państwa poprzez wzmocnienie samorządów^[54]. Postuluje również m.in. odpartyjnienie Senatu, odbudowę służby cywilnej, kodyfikację prawa wyborczego, jednomandatowe okręgi wyborcze, bezpośrednie wybory starostów oraz zmiany przepisów dotyczące immunitetu parlamentarnego^[54]. Przed wyborami w 2007 partia deklarowała także rozdzielenie stanowiska Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego, co udało się jej zrealizować w 2009, mimo weta ze strony prezydenta Lecha Kaczyńskiego^[55].
Na początku 2010 Donald Tusk ogłosił propozycje Platformy odnośnie zmian w Konstytucji^[56]. Zakładały one m.in. zmniejszenie liczby posłów i senatorów, osłabienie prezydenckiego weta oraz dożywotnie stanowiska w Senacie dla byłych prezydentów wybranych w wyborach powszechnych^[56]. Zaproponowano również konstytucyjne gwarancje dla rozdziału stanowisk Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego oraz wprowadzenie przepisów odnoszących się do członkostwa Polski w Unii Europejskiej^[56]. Przedstawiono także propozycje dotyczące usunięcia artykułów o RBN i KRRiTV^[56].

Program gospodarczy

Platforma opowiada się za umiarkowanym liberalizmem w kwestiach gospodarczych. Wyrazem tego było np. postawa partii podczas głosowania nad 50-procentową stawką podatku PIT – PO była jedyną partią, która jednogłośnie sprzeciwiła się tej propozycji^[57]. W 2006 poparła ograniczenie stawek podatkowych do dwóch – 18 i 32%^[58]. W swoim programie partia opowiada się za wprowadzeniem podatku liniowego, budżetu zadaniowego oraz ograniczeniem deficytu budżetowego^[54]. Przed wejściem do Unii Europejskiej Jan Rokita wypowiadał się również na temat korzyści płynących z euroizacji, jednak tematu tego nie podjął ówczesny rząd Marka Belki^[59]. Rząd Donalda Tuska opowiedział się za możliwie szybkim przyjęciem euro. Rozpoczął także tworzenie struktur odpowiedzialnych za ten proces^[60][61]. Według programu Platforma opowiada się również za obniżeniem klina podatkowego i dokończeniem prywatyzacji^[54]. Realizację ostatniego z postulatów rozpoczęto w ramach Planu prywatyzacji na lata 2008–2011 prowadzonego przez Ministerstwo Skarbu Państwa^[62]. Z kolei do zmniejszenia klina podatkowego PO przyczyniła się już w 2007 roku, gdy poparła obniżenie składki rentowej postulowane przez rząd Jarosława Kaczyńskiego^[63]. Platforma deklaruje także chęć poprawy sytuacji małych i średnich przedsiębiorstw, szczególnie poprzez likwidację biurokratycznych barier ograniczających przedsiębiorczość^[54]. Idąc w tym kierunku, w 2009 ograniczyła biurokrację podatkową poprzez przesunięcie obowiązku składania zeznań podatkowych PIT na pracodawców^[64] oraz znaczące przyspieszenie wdrażania elektronicznego PIT-a^[65]. Rząd PO-PSL podjął też działania na rzecz zmian w systemie emerytalnym – w 2008 przegłosowano ograniczenie emerytur pomostowych^[66].

Polityka zagraniczna

Przewodniczący Parlamentu Europejskiego Jerzy Buzek

Platforma od początku opowiadała się za uczestnictwem Polski w strukturach Unii Europejskiej. Była drugą partią po Unii Wolności, która rozpoczęła kampanię w tej sprawie^[67]. Zabiegała również o dwudniowe referendum akcesyjne^[68]. W opinii Platformy członkostwo w Unii, obok członkostwa w NATO, jest podstawowym narzędziem realizacji interesów państwa^[54]. Platforma opowiedziała się za traktatem lizbońskim, współtworzony przez nią rząd podtrzymał decyzję Lecha Kaczyńskiego o przystąpieniu do protokołu brytyjskiego^[69]. W programie z 2007 Platforma deklarowała wolę pogłębienia współpracy energetycznej oraz wspólnej polityki zagranicznej^[54]. W 2008 rząd PO-PSL, wspierany przez dyplomację szwedzką, przyczynił się do zainicjowania Partnerstwa Wschodniego^[70].
Kolejnym kierunkiem polskiej polityki zagranicznej w wizji Platformy miały być Stany Zjednoczone^[54]. Zapowiadano utrzymanie możliwie bliskich związków z USA, ale przy zmianie charakteru relacji na bardziej partnerski i zrównoważony^[54]. W dalszej kolejności program partii z 2007 podkreślał wagę stosunków z sąsiadami, wyrażono też wolę reaktywowania Trójkąta Weimarskiego^[54]. Program zakładał również powolną budowę dobrosąsiedzkich relacji z Federacją Rosyjską oraz wspieranie prozachodniego kierunku w polityce zagranicznej Ukrainy^[54].

Kwestie społeczne

PO w kwestiach społecznych prezentuje konserwatywne stanowisko. Według programu z 2007 fundamentem cywilizacji Zachodu jest Dekalog, zaś zadaniem Państwa jest roztropne wspieranie rodziny i tradycyjnych norm obyczajowych, służących jej trwałości i rozwojowi^[54]. Sprzeciwia się legalizacji związków partnerskich^[71] oraz eutanazji^[54]. W kwestii prawa kobiet do aborcji Platforma pozostaje na stanowisku, że ochronie życia najbardziej służy obecna ustawa o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży^[72]. Również z deklaracji większości polityków ugrupowania wynika, że opowiada się ono za utrzymaniem obecnych przepisów^[73]. Do tej pory partia nie wypracowała natomiast jednolitego stanowiska w sprawie zapłodnienia in vitro^[74].

Inne zagadnienia

Platforma deklaruje poparcie dla reprywatyzacji^[54]. Od początku opowiadała się też za przeprowadzeniem lustracji, poparła m.in. prezydencki projekt ustawy z 2006 roku^[75]. Przedstawiciele PO wielokrotnie wypowiadali się również na temat możliwości udostępnienia archiwalnych materiałów Służby Bezpieczeństwa^[76]. Partia deklarowała również chęć ograniczenia przywilejów byłych funkcjonariuszy komunistycznego aparatu bezpieczeństwa – efektem tego było uchwalenie ustawy dezubekizacyjnej w 2009^[77]. W tym samym roku weszła w życie ustawa znosząca powszechny pobór do wojska^[78]. Ponadto partia postulowała zmianę sposobu finansowania systemu edukacji m.in. poprzez wprowadzenie bonu edukacyjnego^[54]. Rząd PO-PSL podjął również działania na rzecz przekształcenia zakładów ochrony zdrowia w spółki prawa handlowego, jednak połowa pakietu ustaw została zawetowana^[79]. Platforma przyczyniła się także do zaostrzenia prawa karnego – w 2009 poparła zmiany wprowadzające m.in. chemiczną kastrację pedofilów, kary za propagowanie tzw. dobrej pedofilii, zakaz propagowania ideologii totalitarnych (w tym symboliki komunistycznej) oraz złagodzenie konsekwencji przekroczenia obrony koniecznej^[80].

Symbolika

Platforma Obywatelska od początku swojego istnienia posługuje się kolorem pomarańczowym i niebieskim. Znak graficzny partii stanowi zarys granic Polski, w który wpisany jest uśmiech^[81]. Symbole Platformy podlegają ochronie prawnej^[82].

Struktura i działacze

 Osobny artykuł: Struktura i działacze Platformy Obywatelskiej.

 Z tym tematem związana jest kategoria: Politycy Platformy Obywatelskiej.

Prezydent RP z rekomendacji PO Bronisław Komorowski

W Platformie Obywatelskiej działają politycy zaliczani do różnych nurtów prawicowych i centroprawicowych. W PO znalazło się wielu dawnych działaczy antykomunistycznych: m.in. Arkadiusz Rybicki, Bronisław Komorowski, Jan Rulewski, Andrzej Czuma czy Stefan Niesiołowski. Od początku członkami ugrupowania pozostaje wielu dawnych działaczy Unii Wolności – szczególnie tych, którzy wcześniej należeli do KLD (Donald Tusk, Janusz Lewandowski, Andrzej Halicki, Grzegorz Schetyna), ale również wywodzących się z UD (Adam Szejnfeld, Iwona Śledzińska-Katarasińska). PO skupia także szereg polityków związanych wcześniej z SKL: m.in. Paweł Graś, Bronisław Komorowski, Konstanty Miodowicz, Aleksander Grad, Jan Rokita czy Tomasz Tomczykiewicz. Stopniowo do Platformy napływali także politycy działający wcześniej w RS AWS (np. Marek Biernacki, Jerzy Buzek, Krzysztof Kwiatkowski). PO przez część publicystów postrzegana jest jako kolejna partia postsolidarnościowa, czyli odwołująca się do tradycji "Solidarności" sprzed 1989^[83].

Organizacja

W skład władz krajowych partii wchodzi sześć organów^[82]:

• Konwencja Krajowa – tworzona przez delegatów regionalnych oraz członków Rady Krajowej, Komisji Rewizyjnej i Sądu Koleżeńskiego. Konwencja jest najwyższym organem władz Platformy;
• Rada Krajowa – tworzą ją członkowie Zarządu Krajowego, parlamentarzyści PO, deputowani PO do Parlamentu Europejskiego, przewodniczący struktur regionalnych partii oraz członkowie wybrani przez Konwencję. Rada Krajowa stanowi najwyższy organ władz partyjnych poza okresem obrad Konwencji Krajowej;
• Przewodniczący – wybierany bezwzględną większością głosów przez Konwencję Krajową;
• Zarząd Krajowy – przewodniczący, od jednego do pięciu wiceprzewodniczących, szefowie regionów oraz członkowie wybrani przez Radę Krajową. Ogólna liczba członków Zarządu nie może jednak przekroczyć 25;
• Krajowa Komisja Rewizyjna;
• Sąd Koleżeński.

Rolą sekretarza generalnego jest nadzór i koordynacja działań partyjnych struktur terenowych^[82]. Organizacją młodzieżową PO jest Stowarzyszenie "Młodzi Demokraci"^[84]. Przy partii funkcjonuje również think tank - Instytut Obywatelski^[85].

Zarząd Krajowy PO

Przewodniczący:

• Donald Tusk

I Wiceprzewodniczący:

• Grzegorz Schetyna (szef Regionu Dolnośląskiego)

Wiceprzewodniczący:

• Hanna Gronkiewicz-Waltz
• Ewa Kopacz
• Radosław Sikorski

Przewodniczący Klubu Parlamentarnego:

• Tomasz Tomczykiewicz (szef Regionu Śląskiego)

Szefowie Regionów:

• Andrzej Biernat – Region Łódzki
• Bożenna Bukiewicz – Region Lubuski
• Stanisław Gawłowski – Region Zachodniopomorski
• Rafał Grupiński – Region Wielkopolski
• Andrzej Halicki – Region Mazowiecki
• Małgorzata Kidawa-Błońska – Region Warszawa
• Leszek Korzeniowski – Region Opolski
• Tomasz Lenz – Region Kujawsko-Pomorski
• Sławomir Nowak – Region Pomorski
• Marzena Okła-Drewnowicz – Region Świętokrzyski
• Jacek Protas – Region Warmińsko-Mazurski
• Damian Raczkowski – Region Podlaski
• Ireneusz Raś – Region Małopolski
• Zbigniew Rynasiewicz – Region Podkarpacki
• Stanisław Żmijan (p.o.) – Region Lubelski

Pozostali członkowie:

• Cezary Grabarczyk
• Paweł Graś
• Danuta Pietraszewska
• Jadwiga Rotnicka

Sekretarzem generalnym partii jest Andrzej Wyrobiec, jego zastępcą Agnieszka Pomaska, a skarbnikiem partii Łukasz Pawełek. Nie wchodzą oni w skład zarządu krajowego PO.

Przewodniczący Platformy Obywatelskiej

• od 18 października 2001 do 1 czerwca 2003 – Maciej Płażyński
• od 1 czerwca 2003 – Donald Tusk

Klub Parlamentarny PO

Przewodniczący:

• od 18 października 2001 do 9 kwietnia 2003 – Maciej Płażyński
• od 9 kwietnia 2003 do 1 czerwca 2003 – Donald Tusk
• od 1 czerwca 2003 do 5 listopada 2005 – Jan Rokita
• od 5 listopada 2005 do 5 grudnia 2006 – Donald Tusk
• od 5 grudnia 2006 do 5 listopada 2007 – Bogdan Zdrojewski
• od 5 listopada 2007 do 2 października 2009 – Zbigniew Chlebowski
• od 2 października 2009 do 9 października 2009 – Grzegorz Dolniak (p.o.)
• od 9 października 2009 do 22 lipca 2010 – Grzegorz Schetyna
• od 22 lipca 2010 – Tomasz Tomczykiewicz

Aktualni wiceprzewodniczący:

• Waldy Dzikowski
• Jarosław Gowin
• Rafał Grupiński
• Małgorzata Kidawa-Błońska
• Izabela Mrzygłocka
• Ireneusz Raś
• Sławomir Rybicki
• Wojciech Wilk

Aktualny przewodniczący Klubu Senatorów:

• Marek Rocki

Komitet Honorowy PO

Przed wyborami parlamentarnymi w 2007, Platforma Obywatelska przedstawiła swój Komitet Honorowy. Jego przewodniczącym został Władysław Bartoszewski^[86].

Poparcie w wyborach

Wyniki w wyborach parlamentarnych

Wybory	Poparcie w wyborach do Sejmu	Zmiana (w punktach procentowych)	Mandaty w Sejmie	Zmiana	Mandaty w Senacie	Zmiana
2001[12]	12,68%	-	65	-	2[87]	-
2005[26]	24,14%	11,46	133	68	34	32
2007[39]	41,51%	17,37	209	76	60	26

Wyniki w wyborach prezydenckich

Wybory	Kandydat	Głosowanie	Poparcie	Uwagi
2005[26]	Donald Tusk	I tura	36,33%	Przejście do II tury
		II tura	45,96%	Przegrana z Lechem Kaczyńskim
2010[51]	Bronisław Komorowski	I tura	41,54%	Przejście do II tury
		II tura	53,01%	Wygrana z Jarosławem Kaczyńskim

Wyniki w wyborach do Parlamentu Europejskiego

Wybory	Poparcie	Zmiana (w punktach procentowych)	Uzyskane mandaty	Zmiana	Liczba miejsc przypadających Polsce
2004[22]	24,1%	-	15	-	54
2009[41]	44,43%	20,33	25	10	50

Wyniki Platformy Obywatelskiej w wyborach	Liczba głosów w poszczególnych wyborach	Poparcie dla PO w wyborach w 2001 w poszczególnych okręgach	Poparcie dla PO w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 w poszczególnych powiatach
Poparcie dla PO w wyborach w 2005 w poszczególnych okręgach	Poparcie dla PO w wyborach w 2007 w poszczególnych powiatach	Wzrost bezwzględnej liczby głosów oddanych na PO w wyborach 2007 w porównaniu z wyborami 2005	Głosy oddane na PO i PSL w poszczególnych powiatach w 2007

Zobacz też

• Gabinet cieni Platformy Obywatelskiej
• Młodzi Konserwatyści
• Partie polityczne Polski

Przypisy

1. ↑ Sikorski chce przedłużyć prawybory. wprost.pl, 24 marca 2010. [dostęp 21 kwietnia 2010].
2. ↑ Klub PO-PSL w Parlamencie Europejskim. poland-epp.eu. [dostęp 17 kwietnia 2010].
3. ↑ Aktualne kluby i koła Sejmu RP VI kadencji. sejm.gov.pl. [dostęp 3 lipca 2010].
4. ↑ Kluby i koła senackie. senat.gov.pl. [dostęp 29 kwietnia 2010].
5. ↑ Wojciech Roszkowski: Najnowsza historia Polski 1980–2002. Warszawa: Świat Książki, 2003, ss. 212–214. ISBN 83-7391-086-7. 
6. ↑ ^{6,0 6,1} Platforma przyjeżdża do Gdańska. rp.pl, 24 stycznia 2001. [dostęp 16 kwietnia 2010].
7. ↑ Dojrzewanie liberała. rzeczpospolita.pl, 21 października 2005. [dostęp 16 kwietnia 2010].
8. ↑ ^{8,0 8,1} Wojciech Roszkowski: Najnowsza historia Polski 1980–2002. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 214. ISBN 83-7391-086-7. 
9. ↑ Harce prawyborcze. polityka.pl, 16 lutego 2010. [dostęp 16 kwietnia 2010].
10. ↑ Wojciech Roszkowski: Najnowsza historia Polski 1980–2002. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 215. ISBN 83-7391-086-7. 
11. ↑ Maciej Walaszczyk: UPR szykuje się do 16. przegranej kampanii. dziennik.pl, 3 kwietnia 2009. [dostęp 27 kwietnia 2010].
12. ↑ ^{12,0 12,1} Wojciech Roszkowski: Najnowsza historia Polski 1980–2002. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 216. ISBN 83-7391-086-7. 
13. ↑ Wojciech Roszkowski: Najnowsza historia Polski 1980–2002. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 264. ISBN 83-7391-086-7. 
14. ↑ Agnieszka Niewińska, Piotr Kobalczyk, Piotr Semka: Buzek na prezydenta. rp.pl, 4 lipca 2009. [dostęp 27 kwietnia 2010].
15. ↑ Wojciech Roszkowski: Najnowsza historia Polski 1980–2002. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 269. ISBN 83-7391-086-7. 
16. ↑ ^{16,0 16,1} Wojciech Roszkowski: Najnowsza historia Polski 1980–2002. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 271. ISBN 83-7391-086-7. 
17. ↑ Wykaz partii politycznych. pkw.gov.pl. [dostęp 1 maja 2010].
18. ↑ Wojciech Roszkowski: Najnowsza historia Polski 1980-2002. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 272. ISBN 83-7391-086-7. 
19. ↑ Maciej Płażyński. wyborcza.pl, 15 kwietnia 2010. [dostęp 16 kwietnia 2010].
20. ↑ Komisja Śledcza do zbadania ujawnionych w mediach zarzutów dotyczących przypadków korupcji podczas prac nad nowelizacją ustawy o radiofonii i telewizji (SRTV). sejm.gov.pl. [dostęp 16 kwietnia 2010].
21. ↑ "Nicea albo śmierć". wp.pl, 16 grudnia 2004. [dostęp 16 kwietnia 2010].
22. ↑ ^{22,0 22,1} Państwowa Komisja Wyborcza. Wybory do Parlamentu Europejskiego. pkw.gov.pl. [dostęp 16 kwietnia 2010].
23. ↑ Jacek Saryusz-Wolski ponownie europosłem. gazeta.pl, 28 czerwca 2009. [dostęp 16 kwietnia 2010].
24. ↑ Jacek Brzuszkiewicz: Skaza na Platformie. wyborcza.pl, 23 maja 2005. [dostęp 16 kwietnia 2010].
25. ↑ Jan Rokita. wprost.pl. [dostęp 16 kwietnia 2010].
26. ↑ ^{26,0 26,1 26,2} Wybory 2005. pkw.gov.pl. [dostęp 16 kwietnia 2010].
27. ↑ Debata Kaczyński – Tusk. polskieradio.pl, 12 października 2007. [dostęp 16 kwietnia 2010].
28. ↑ Komisja Nadzwyczajna do rozpatrzenia projektów ustaw związanych z koalicyjnym programem rządowym "Solidarne Państwo" (NSP). sejm.gov.pl. [dostęp 17 kwietnia 2010].
29. ↑ Kontrowersyjna speckomisja od stanowienia prawa. money.pl, 27 marca 2007. [dostęp 17 kwietnia 2010].
30. ↑ Trybunał: Komisja ds. banków niekonstytucyjna. gazeta.pl, 22 września 2006. [dostęp 17 kwietnia 2010].
31. ↑ Najwięcej radnych w skali kraju ma PSL. gazeta.pl, 15 listopada 2006. [dostęp 4 maja 2010].
32. ↑ Wybory samorządowe 2006. pkw.gov.pl. [dostęp 4 maja 2006].
33. ↑ Wybory Prezydenta Miasta – głosowanie ponowne. pkw.gov.pl. [dostęp 16 kwietnia 2010].
34. ↑ Dominiak Dziobkowska, Jan Fusiecki: Kto nie chce Hanny Gronkiewicz-Waltz. gazeta.pl, 23 listopada 2005. [dostęp 4 maja 2010].
35. ↑ PO czyści szeregi – Piskorski wyrzucony. money.pl, 26 kwietnia 2006. [dostęp 4 maja 2010].
36. ↑ Sejm rozwiązany – relacja minuta po minucie. gazeta.pl, 10 września 2007. [dostęp 16 kwietnia 2010].
37. ↑ Rokita rezygnuje z polityki. wprost.pl, 14 września 2007. [dostęp 16 kwietnia 2010].
38. ↑ Bogdan Borusewicz wystartuje z listy PO. wprost.pl, 15 września 2007. [dostęp 16 kwietnia 2010].
39. ↑ ^{39,0 39,1} Wybory 2007. pkw.gov.pl. [dostęp 16 kwietnia 2010].
40. ↑ Dominik Uhlig: Znany jest już cały skład rządu Donalda Tuska. gazeta.pl, 13 listopada 2007. [dostęp 16 kwietnia 2010].
41. ↑ ^{41,0 41,1} Wybory do Parlamentu Europejskiego 2009. pkw.gov.pl. [dostęp 21 kwietnia 2010].
42. ↑ Anna Słojewska: Buzek ogłosił swój program. rp.pl, 16 września 2009. [dostęp 16 kwietnia 2010].
43. ↑ Anna Słojewska: Olechowski: 7 lat wyczerpuje definicję słowa "nigdy". tvn24.pl, 3 lipca 2009. [dostęp 4 maja 2010].
44. ↑ Drzewiecki nie jest już skarbnikiem PO. gazeta.pl, 9 października 2009. [dostęp 16 kwietnia 2010].
45. ↑ Schetyna szefem klubu parlamentarnego PO. dziennik.pl, 9 października 2009. [dostęp 16 kwietnia 2010].
46. ↑ Tusk nie kandyduje, żeby... PiS nie wrócił do władzy. gazeta.pl, 28 stycznia 2010. [dostęp 16 kwietnia 2010].
47. ↑ Dorota Kołakowska: Komorowski górą w PO. rp.pl, 29 marca 2010. [dostęp 16 kwietnia 2010].
48. ↑ Żałobne posiedzenie Sejmu i Senatu. rp.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 16 kwietnia 2010].
49. ↑ Zginęli. rp.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 16 kwietnia 2010].
50. ↑ Marek Domagalski, Tomasz Pietryga: Marszałek Sejmu głową państwa. rp.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 16 kwietnia 2010].
51. ↑ ^{51,0 51,1} Wyniki głosowania. pkw.gov.pl. [dostęp 6 lipca 2010].
52. ↑ Wyniki głosowania. pkw.gov.pl. [dostęp 6 lipca 2010].
53. ↑ Palikot odszedł z PO. rp.pl, 2010-10-06. [dostęp 7 października 2010].
54. ↑ ^{54,00 54,01 54,02 54,03 54,04 54,05 54,06 54,07 54,08 54,09 54,10 54,11 54,12 54,13 54,14} Program PO. Polska zasługuje na cud gospodarczy. platforma.org, 2007. [dostęp 16 kwietnia 2010].
55. ↑ Weto prezydenta ws. ustawy o prokuraturze odrzucone. wp.pl, 9 października 2009. [dostęp 16 kwietnia 2010].
56. ↑ ^{56,0 56,1 56,2 56,3} Premier ogłosił plan zmian w konstytucji: mniej posłów i senatorów, koniec immunitetu. gazetaprawna.pl, 12 lutego 2010. [dostęp 16 kwietnia 2010].
57. ↑ Piotr Skwirowski: Podatek PIT 50% to martwa stawka. gazeta.pl, 15 lutego 2006. [dostęp 16 kwietnia 2010].
58. ↑ GŁOSOWANIE Nr 109 – POSIEDZENIE 27.. sejm.gov.pl, 27 października 2006. [dostęp 16 kwietnia 2010].
59. ↑ Belka: Euroizacja wbrew prawu europejskiemu. gazeta.pl, 3 marca 2005. [dostęp 17 lutego 2010].
60. ↑ Elżbieta Glapiak: Kotecki wprowadzi Polskę do euro. rp.pl, 29 listopada 2008. [dostęp 11 lutego 2010].
61. ↑ Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2009 r. w sprawie powołania Narodowego Komitetu Koordynacyjnego do Spraw Euro, Rady Koordynacyjnej oraz Międzyinstytucjonalnych Zespołów Roboczych do Spraw Przygotowań do Wprowadzenia Euro przez Rzeczpospolitą Polską. mf.gov.pl, 3 listopada 2009. [dostęp 11 lutego 2010].
62. ↑ Plan prywatyzacji na lata 2008–2011. msp.gov.pl, 22 kwietnia 2008. [dostęp 11 lutego 2010].
63. ↑ Głosowanie nad przyjęciem w całości projektu ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw, w brzmieniu przedłożenia zawartego w druku nr 1725. sejm.gov.pl. [dostęp 29 kwietnia 2010].
64. ↑ Rewolucja w PIT: zeznanie podatkowe wypełni płatnik. gazetaprawna.pl, 26 sierpnia 2009. [dostęp 30 kwietnia 2010].
65. ↑ Ruszył elektroniczny PIT – rozwiązanie nie dla wszystkich. money.pl, 9 kwietnia 2009. [dostęp 30 kwietnia 2010].
66. ↑ Trzy weta prezydenta odrzucone. rp.pl, 19 grudnia 2008. [dostęp 11 lutego 2010].
67. ↑ Grzegorz Gacki: Na 5 minut przed referendum. polska.pl, 24 kwietnia 2003. [dostęp 16 kwietnia 2010].
68. ↑ Referendum unijne mogłoby trwać jeden lub dwa dni – zdecydował na wtorkowym posiedzeniu rząd. wyborcza.pl, 21 stycznia 2003. [dostęp 16 kwietnia 2010].
69. ↑ Przeczytaj, co jest w traktacie lizbońskim. dziennik.pl, 2 kwietnia 2008. [dostęp 16 kwietnia 2010].
70. ↑ Sukces polskiej dyplomacji: Unia przyjęła projekt Wschodniego Partnerstwa. gazeta.pl, 2008-06-20. [dostęp 22 czerwca 2008].
71. ↑ PO: nie jesteśmy za legalizacją związków homoseksualnych. wprost.pl, 30 marca 2008. [dostęp 16 kwietnia 2010].
72. ↑ Ustawa z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. isap.sejm.gov.pl, 7 stycznia 1993. [dostęp 16 kwietnia 2010].
73. ↑ Tusk: Udało nam się ochronić kompromis. gazeta.pl, 13 kwietnia 2007. [dostęp 16 kwietnia 2010].
74. ↑ Dorota Kołakowska, Eliza Olczyk: W Platformie poprawia się pogoda dla konserwatystów. rp.pl, 30 listopada 2009. [dostęp 16 kwietnia 2010].
75. ↑ Wojciech Czuchnowski: Z dziejów lustracji w Polsce. wyborcza.pl, 19 stycznia 2009. [dostęp 16 kwietnia 2010].
76. ↑ Ewa Siedlecka, Wojciech Czuchnowski: PO otwiera archiwa SB. wyborcza.pl, 17 stycznia 2009. [dostęp 16 kwietnia 2010].
77. ↑ Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2009 r. Nr 24, poz. 145)
78. ↑ Ostateczny koniec poboru. Prezydent podpisał ustawę. gazeta.pl, 30 stycznia 2009. [dostęp 16 kwietnia 2010].
79. ↑ Prezydent zawetował pakiet zdrowotny. rp.pl, 26 listopada 2008. [dostęp 16 kwietnia 2010].
80. ↑ Głosowanie nad przyjęciem w całości projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny, ustawy Kodeks postępowania karnego, ustawy Kodeks karny wykonawczy, ustawy Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw, w brzmieniu proponowanym przez Komisję Nadzwyczajną, wraz z przyjętą poprawką. sejm.gov.pl. [dostęp 29 kwietnia 2010].
81. ↑ Logotyp PO RP. platforma.org. [dostęp 16 kwietnia 2010].
82. ↑ ^{82,0 82,1 82,2} Aktualny Statut Platformy Obywatelskiej Rzeczypospolitej Polskiej przyjęty 25 września 2010 roku. platforma.org, 25 września 2010. [dostęp 8 października 2010].
83. ↑ Eliza Olczyk, Jarosław Stróżyk: Dlaczego PO walczy o Wałęsę. rp.pl, 1 kwietnia 2009. [dostęp 4 maja 2010].
84. ↑ Stowarzyszenie Młodzi Demokraci. smd.org.pl. [dostęp 17 kwietnia 2010].
85. ↑ Instytut Obywatelski. Kim jesteśmy. instytutobywatelski.pl. [dostęp 18 listopada 2010].
86. ↑ Komitet Honorowy PO. platforma.org. [dostęp 16 kwietnia 2010].
87. ↑ W ramach komitetu wyborczego Blok Senat 2001

Linki zewnętrzne

Informacje w siostrzanych projektach:

 Grafiki i media  na Wikimedia Commons
 Definicja słownikowa  w Wikisłowniku
 Cytaty  w Wikicytatach
 Wiadomości  na Wikinews

• Platforma Obywatelska. platforma.org. [dostęp 8 października 2010].
• Program PO. Polska zasługuje na cud gospodarczy. platforma.org, 2007. [dostęp 4 lipca 2010].
• Klub PO-PSL w Parlamencie Europejskim. poland-epp.eu. [dostęp 4 lipca 2010].
• Stowarzyszenie Młodzi Demokraci. smd.org.pl. [dostęp 4 lipca 2010].

Czytaj więcej...!